زندگی ما ...!!
زهرا موسایی
یک شهروند معمولی اروپایی، بیان قشنگی داشت ؛می گفت :زندگی انسانها از اقیانوس ها شروع شده است؛ از آب ها ،قرن ها بعد تکامل یافت و انسان قدم به خشکی گذاشت و پای انسان به زمین رسید!
حالا هم قرن هاست که انسان روی خاک زندگی می کند و بعید نیست روزگاری نه چندان دور، آسمان ها را به تسخیر درآورد و برای زندگی کردن آسمان ها و کهکشان ها را انتخاب کند .
دور نیست زمانی که انسان به فضای بین کرات به عنوان محل سکونت خود نگاه کند و مقدمات زندگی در فضا را برای خود فراهم کند ...
من به درستی یا نادرستی اینکه حیات بشر از اقیانوس ها شروع شد کاری ندارم درصدد رد یا قبول و حتی طرح نظریه منشاء انواع داروین هم نیستم ؛نکتهای که میخواهم بگویم این است که نه تنها این شهروندِ معمولیِ اروپایی ، بلکه صدها، هزار ها و شاید میلیونها نفر مثل او در فضایی زندگی می کنند و در شرایطی به سر می برند که به "زندگی در فضا" فکر میکنند و آن را برای عموم مردم قابل دسترسی می دانند !
در ذهن خودم ناخواسته مقایسه می کنم با صحبت یکی از همکاران که شوهرش خطاب به او گفته بود ببین فلانی !
هر چند خانه مان کوچک است و آسانسور هم ندارد ،اما به هر حال ،سقفی بالای سرمان هست ..ماشین هم داریم هر چند نو و مدل بالا نیست ..دو تا بچه سالم داریم و لقمه نانی هم به هر طریقی می رسد... باید خدا را شکر کنیم ...خوشبختی مگر جز این است؟ قدر داشته هامون را باید بدانیم !!.
مورد دیگر این که همکلاسیِ سالهای دبیرستانم، چند ماه پیش به اتفاق خانواده مهاجرت کرد و برای زندگی به اروپا رفت.
موقع خداحافظی به شوخی به او گفتم برو و گزارش کن ببینم آنجا چه خبر است!
تا مدتها از او خبری نشد.
در فضای مجازی برایش پیام فرستادم چی شد؟ کجایی ؟چه خبر؟ جواب داد :سلام.. زهرا جان! حیرانم... حیران!! بگذار به خودم بیایم حرف میزنیم ...
باز چندی بعد سراغش را گرفتم که اگر از حیرانی درآمدی بگو چه خبر! از آنجا و مردمش برایم بگو! جواب داد :به خدا مثل آلیس در سرزمین عجایب اینجا هر روز من یک چیز شگفت انگیز از زندگی و مردم میبینم ..
تفاوت ها را نگاه کنید..! فاصله ها را ببینید .!!
احساس می کنم تحقیر شده ایم!!
کوچکمان کرده اند ....
آنقدر که توی یک آپارتمان ۶۰ متری و یک ماشین پراید جا می شویم ..
آنقدر جمع و جور و فشرده و معذب می نشینیم که جایمان بشود ..!!
و خنده دار آن است که به همدیگر می گوییم : زندگی یعنی همین!! خوشبختی مگر جز این است ؟؟!باید قدر بدانی و خدا را شکر کنی !
راضی به حداقل ها...
به جای اینکه خوشبختی های بزرگ و واقعی را به دست بیاوریم هی همین کوچک ها را باد می کنیم ؛بزرگشان میکنیم .بعد می نشینیم نگاهشان می کنیم و ذوق شان را می کنیم .
آنها دارند میروند.. آنها رفته اند...
آنقدر بالا که دستشان به آسمان ها هم قرار است برسد...
و ما آنقدر پایین که ممکن است دستمان به پراید، به بلیط تئاتر یا کنسرت، به باشگاه ورزشی، به یک صبحانه /ناهار/ شامِ خوب، به یک کافی شاپ معمولی، یا حتی یک سطل ماست هم نرسد ....
انتهای پیام / روزنامه دیدهبان زاگرس
