اشكی‌بر‌مزار‌خويش!

کد خبر: 2603-50331 گروه: یادداشت
1405/03/31 00:24
اشكی‌بر‌مزار‌خويش!

ثريا صفری

پنج روز هفته از شنبه تا چهارشنبه روزنامه را منتشر مي‌كنيم. در اين پنج  روز، همگی از جمله من ، مدیرمسئول و نویسندگانی که افتخار آشنایی با آنها را داریم  مقالات و یاداشت های تولیدی منتشر میکنیم.

در اين سال‌ها هرگز كم‌فروشي نكرديم زيرا باور داشتيم كه خودخواسته رسالتي را برگزيده‌ايم و بايد در خدمت مردم باشيم. كساني كه مطالب را از طريق روزنامه‌ي كاغذي ، سايت الكترونيكي يا كانال مان در تلگرام را مي‌خوانند ، مي‌توانند قضاوت كنند دغدغه‌ي ما در بخش  مقاله ، يادداشت و  تيتر يك فريادزدن دردهاي مردم است آن هم در زماني كه صداي‌شان به جايي نمي‌رسد و جز خدا فريادرسي ندارند.

اين‌ها را گفتم تا خوانندگان مهربان دیده بان  بدانند اگر گاهي از دردهاي خود مي‌گوييم، بي‌توجهي به درد آنها نيست. روز سه‌شنبه از طرف چاپخانه پيامي دريافت كرديم كه نوشته بودند اولا قیمت ها افزایش پیدا کرده و ثانیا  با كمبود كاغذ مواجه شده‌اند و مديران روزنامه به معاونت مطبوعاتي وزارت ارشاد مراجعه يا تماس بگيرند تا شايد بتوانند مقداري كاغذ براي چاپ روزنامه ، تهيه كنند.

همين حالا قيمت كاغذ از مرز كيلويي 100 هزارتومان وجه رايج مملكت گذشته و ناياب شده است. دريافت پيام، آن هم در دقايقي كه همه سيستم‌ها را رها كرده بوديم تا به جسم و روح‌مان اندكي استراحت بدهيم ، چنان خستگي را بر جان‌مان آوار كرد كه ادامه‌ي كار، سخت‌تر شد.

 نگاهي به چهره‌ي خسته همکاران ، رنج‌ام را افزون مي‌كرد. اگر قرار باشد وضعيت همين‌طور ادامه پيدا كند تكليف اين بندگان خدا كه رشته‌ي تحصيلي‌شان خبرنگاري و روزنامه‌نگاري است چه مي‌شود؟ درست است كه دخل و خرج‌مان با هم نمي‌خواند اما همين كه همه تلاش مي‌كنند تا باري از روي دوش مردم برداشته شود ، احساس خوبي است كه ظاهرا با وضعيت كاغذ بايد آن را فراموش كنيم. ما وظيفه‌ي داريم تا هر زماني كه بتوانيم، دردها، مصائب و مشكلات مردم را بازگو كنيم بلكه كساني كه مسوول وضعيت موجود هستند، بخوانند و در رفتار و اعمال‌شان تجديد‌نظر كنند.

اما قبول كنيد ما روزنامه‌نگاران نيز در همين مملكت زندگي مي‌كنيم و مشكلاتي داريم كه همه طعم تلخ آن را مي‌چشند. آخرين مورد هم ناياب‌شدن كاغذ است كه احتمالا دولت براي آن هيچ برنامه‌اي ندارد. درست مانند تمام مشكلاتي كه بر سر راه مردم قرار گرفته و مسوولان آن را نمي‌بينند و كوچك‌ترين تلاشي براي رفع آن از خود نشان نمي‌دهند. اين همه بي‌تفاوتي نسبت به مردم و زندگي‌شان از عجايب دولت‌ها در تاريخ است. اگر همتي براي رفع مشكلات وجود داشت به اينجا نمي‌رسيديم كه مانند انسان‌هاي مسخ‌شده در دور باطل زندگي، گرفتار بشويم و خود را غريبه‌اي در ملك آبا و اجدادي‌مان ببينيم.


انتهای پیام / روزنامه دیده‌بان زاگرس
دیده‌بان زاگرس امروز
آرشیو

یادداشت
آرشیو