دغدغهی سال تحصيلی!
ثريا صفری
سالها پيش كه من و همنسلانم، دانشآموز بوديم در شروع سال تحصيلي قرار نبود حتما مانتو و شلوار نو با رنگ پيشنهادي مدارس، دوخته و خريداري شود. همين كه برايمان درصورت نياز، كيف نو و لوازم تحرير تهيه ميكردند، لطف بزرگي بود كه ما در آن روزگار قدرداناش بوديم.
در آن سالها، كساني هم بودند كه وضع مالي بسيار مناسبي داشتند و نهتنها در شروع سال تحصيلي بلكه در طول سال، ممكن بود چندين بار لباس نو بخرند. اما تعدادشان كم بود و همين مساله باعث ميشد دانشآموزان، آنان را تافتهي جدابافته بدانند. امروز، حكايت هزينههاي دانشآموزان در وضعيتي كه گراني و تورم بيداد ميكند و چرخ اقتصاد خانوارها نميچرخد، قصهي دردناكي است كه ميتواند از دلايل ناهنجاريهاي اجتماعي باشد.
وزارت آموزش و پرورش كه بايد از رديف بودجهي خيلي خوبي برخوردار باشد متاسفانه در انتهاي جدول بودجه است و مديران مدارس ناچارند براي رسيدگي به امور مدرسه مبالغي از والدين در شروع سال تحصيلي، موقع ثبتنام و دريافت كارنامه را با نام كمك به مدرسه به هر شكل و صورتي كه امكان داشته باشد از والدين بگيرند. اعتراض خانوادهها بهجايي نميرسد. صحبتهاي وزير و مديران كل آموزش و پرورش هم شعار و دروغ محض است چون اگر والدين به مديران بگويند كه فلان مسوول اعلام كرده هيچگونه وجهي نبايد دريافت كنيد ميگويند برو آموزش و پرورش شكايت كن. يعني آنها هم ميدانند آن اخبار، پوششي دروغي بيشتر نيست. از آنجا كه سالهاست درخت دروغ با اشك مردم آبياري ميشود هيچ مسوولي از اين وزارتخانهي مهم و آيندهساز، هرگز صادقانه با مردم صحبت نكرد كه چون بودجه كفاف هزينهها را نميدهد بايد به ما كمك كنيد. پيشترها كمك به مدرسه، حالت شناور داشت و والدين با توجه به تواناييشان، عددي را انتخاب ميكردند. اما اكنون وضعيت مالي خانوادهها مهم نيست و رقمي كه مدير و اولياي مدرسه در نظر ميگيرند بايد به حساب مدرسه واريز شود. در غير اينصورت آن دانشآموز را نميپذيرند. حتي اگر او را بپذيرند به چشم آدم »مفتخور« به او نگاه ميكنند. واژهي »مفتخور« را يكي از همين دانشآموزان كه والديناش توانايي پرداخت دو سوم هزينه را داشته و از عهدهي باقي برنيامده بودند از معاون مدرسهاش شنيده بود. آنقدر روحيهي اين دانشآموز خراشيده شده بود كه والدين براي ترميم آن، بهناچار يكسوم باقيمانده را به حساب مدرسه واريز كردند. با اين همه گرفتاري و بحران در جامعه، آيا توقع زيادي است كه انتظار داشته باشيم روح و روان دانشآموزان در سلامت باشد؟!
انتهای پیام / روزنامه دیدهبان زاگرس
