نوشتن در زمان جنگ

برای نوشتن مقاله ، تحلیل و یا هر نوشته ای در رسانه ها ، قوانین شفاف و مشخصی در کشور ما وجود ندارد . فقط کافیست نقد یا تحلیلی نوشته شود و به مذاق آقایان خوش نیاید تا تو را مورد هجمه انواع تهمت و توهین و توبیخ قرار دهند ، هر چند نیت تو خیر و صلاح باشد !

با آمدن فضای مجازی و سیل صاحب نظران کیلویی ،  رسانه های رسمی را به حاشیه برده و کمتر رسانه های رسمی توانسته اند مخاطب خود را  در این شرایط نگهدارند .

فضای مجازی خیلی ها را نویسنده و تحلیلگر و کنشگر اجتماعی کرده است که با مطالب سطحی شان افکار عمومی را جهت دهی ، مهیج یا حتی دلسرد می‌کنند که غالبا ملاحظات امنیتی را رعایت نمی‌کنند.

حال باید توجه کرد در شرایط جنگی چگونه باید از حق آزادی بیان و امر به معروف و نهی از منکر استفاده کرد که وحدت و انسجام ملی بعنوان ستون اصلی قدرت آسیب نبیند .

متاسفانه از زمان ظهور فضای مجازی در کشور هیچ دولتی نتوانست فعالین مجازی را سر و سامان و این فعالین را شناسنامه دار کند که همین امر باعث شد گاهی فضای مجازی به جای ترمیم ابرو ، چشم را هم کور و حتی  موجب افزایش پرونده های قضایی و امنیتی شده است .

بدبختانه برخی فعالین مجازی و رسانه ای منتقد و دلسوز جامعه همیشه در تنگنا بوده و انواع محدودیت ها بر آنها اعمال شده ، ولی در نقطه مقابل هستند کسانی که علاوه بر تحلیل های سطحی ابایی از حمله به دولت  ندارند و آنچه دهن گشادشان نشخوار میکند را منتشر  و باعث ایجاد تفرقه و دوقطبی در کشور میشوند  و  کسی کاری با آنها ندارد!!

هدف نگارنده از این نوشتار نخبگان ، تحلیلگران و مخاطبان فهیم دو جناح سیاسی است که گاهی اظهار نظر شان تطابقی با شرایط جنگی ندارد . گاهی اظهار نظری می‌کنند که اطلاع دقیق و کاملی از قانون ندارند و هر مسئولی را مورد حمله قرار و انواع نسبت های ناروا نصیب او می‌کنند.

ختم کلام اینکه ؛ نمی‌خواهم اختلاف نظر را نادیده بگیرم که اولین پایه و ستون وحدت ،  پذیرش کثرت است ،  اعتقاد دارم آزادی خودش مولد امنیت است اما باید در شرایط جنگی اظهار نظر را در نظر گرفت لذا  نباید به خود اجازه داد به هر یک از اعضا دولت و کسانی که در راس نظام هستند توهین  و عملکرد آنها را زیر سوال برد زیرا آنها در این شرایط  پیچش مو را می‌بینند و ما مو را !!