قدر و قيمت ‌انسانيت!

مساله فقط سال‌هايي كه به انسان فرصت زيست داده شده نيست بلكه چگونگي استفاده از اين فرصت طلايي است. با آنكه انسان‌ها مي‌دانند درنهايت بايد زمين خاكي را ترك كنند اما در اين فرصت كوتاه تلاش مي‌كنند تا در به دست‌آوردن سه‌گانه‌ي قدرت، ثروت و منزلت، گوي سبقت را از يكديگر بربايند. حتي براي دستيبابي به آنها ممكن است از هيچ عمل غير انساني ابايي نداشته باشند. به‌جز كساني كه تارك دنيا هستند و اساسا دل از تعلقات دنيا بريده‌اند، هر انساني حق دارد به آن سه‌گانه‌ فكر كند و براي دستيابي به آنها تلاش كند. مگر ممكن است كسي دلش بخواهد از مال و مكنت دنيا بي‌بهره باشد يا اينكه چه كسي از جايگاه اجتماعي قابل احترام، گريزان است و كدام انسان نمي‌خواهد از قدرت و نفوذ كافي برخوردار نباشد؟ در اين صورت هر انساني براي داشتن اين سه‌گانه‌ي عجيب و دل‌فريب، مي‌تواند تلاش كند. همه‌ي ما در زندگي كساني را ديده‌ايم كه با هدف‌گذاري به هر سه اين موارد يا دست‌كم يكي از آنها رسيده‌اند. با آنكه برخي بر تن اين سه‌گانه رختي مي‌پوشانند تا نام خدمت و خدمتگزاري بر آن بگذارند كه عين عوام‌فريبي است. اما رسيدن به آنها از راه درست، هيچ منعي ندارد. اگر چه آميزاد بايد هميشه و همه وقت آماده‌ي رفتن باشد اما تا زنده است بايد زندگي كند و از مواهب پروردگار، لذت ببرد. تاريخ،‌ داستان‌هاي قابل اعتنايي از راه‌هاي دستيابي به سه‌گانه‌ي انسان‌فريب در دل خويش دارد. مگر كم داريم پادشاهاني كه فرزندان خويش را به‌دليل ترس از دست‌دادن قدرت، ثروت و منزلت كور كرده يا به قتل رسانده‌اند. برادركشي و قتل‌عام دسته‌جمعي انسان‌هاي بي‌گناه نيز بخشي از همين داستان پر آب چشم است. داشتن آن سه‌گانه، زشت و ناپسند نيست اما راه رسيدن به آنها مهم است. برخي تصور مي‌كنند آنچه را كه از راه نادرست به‌دست مي‌آورند ابدي است در حالي كه خود انسان كه اشرف مخلوقات است و خداوند از روح خويش در او دميده است، ابدي نيست چه رسد به اين سه‌گانه‌اي كه به هيچ‌كس وفا نكرده و نخواهد كرد. در هر صورت، آدميزاد حق دارد پيشرفت كند و به جايگاه والايي از هر نظر برسد اما اينكه چطور مي‌رسد مهم است. مراقب باشيم در راه رسيدن، آدم‌ها و باورها را نابود نكنيم.