مهری که بوی مدرسه نمی‌دهد!!

قطعا شما که این مطلب را می‌خوانید یا دانش آموز دارید یا با معلمین مدارس فامیل و خویشاوند هستید و در جریان کم و کیف آموزش و پرورش مملکت از نظر اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی قرار دارید که چه خبر است !

سالیان نه چندان دور اول مهر که فرا می‌رسید شور و اشتیاق دانش آموزان،  والدین و معلم ها در شهرها و روستاهای این مملکت قیامت به پا می‌شد. انگار روح تازه ای در کالبد مرده و بی جان کشور دمیده می‌شد و حال و هوای سطح جامعه چنان می‌شد که مشخص بود سال تحصیلی جدید آغاز شده است .

اما حالا و بخصوص این روزها وقتی مهرماه شروع می‌شود آن شادابی و نشاط جایش را به کرختی ، بی‌حالی و غم و اندوه خانواده ها  داده است !

این قلم نمی‌تواند وضعیت اقتصادی و مشکلات ریز ودرشت مملکت را نادیده بگیرد و گرانی های موجود و بی حسی جامعه و دانش آموزان را نادیده بگیرد و منکر شود  و ننویسد که چه سردی وحشتناکی بر فضای مدرسه و دانشگاه و تحصیل بچه های این سرزمین سایه سنگینی انداخته است  و دروغ به خورد مخاطب  داده و امید واهی به جامعه تزریق کند !

هر چند زیربنای تمام مشکلات ما از اقتصاد بیمار ناشی می‌شود ولی عواملی همچون مدرک گرایی ، سهمیه ها و طبقاتی شدن تحصیلات در کشور ، بر دلسردی دانش آموزان و خانواده ها بیش از گذشته افزوده است .

دشواری معیشت معلمان ، کمبود بودجه های مدارس ، فرسوده بودن کلاس ها ، کمبود وسایل و تجهیزات اموزشی ، ضعیف بودن اقتصاد خانواده ها ، فقر و تورم   آموزش و پرورش را دچار بحران های  شدیدی کرده است که نتیجه اش می‌شود سردی و کرختی دانش آموزانی که قرار است روزی آینده سازان این مملکت باشند .

امیدوارم روزی مدرسه در این کشور به مکانی تبدیل شود که عطرش بوی امید و آرامش دهد ، نه اضطراب  ،  بدهکاری ،  افسردگی و ناامیدی از آینده . امیدوارم !!